assalammualaikum wbt..
sjak akhir2 ni sy berase badan sy sgt lemah dan tak bermaya...
-sy tak larat nak gi basuh baju kat blok sblah..
-sy juge letih nak lipat kain..
-sy juge mengah turun tangge amek brg pos kat tingkat bwh..
-sy juge rase malas nak bgn tutup lampu bile dah baring ats katil..
tapi pd pendapat sy itu sumer normal...
sbb kite kan semakin tua..
dan kite juge bukan lah ahli sukan yg perlu sentiase bertenaga...
oleh itu kite dan sye adalah normal--
tapi pandangan sy mule berubah pada ahad yg lepas..
sy bersiar2 di bandar karlsruhe bersame kak natrah n asmah
train pulang ke rumah pukul 18.05..
pada pukul 17.30 sy n asmah masih lagi bersiar2
kak nat dah pun beredar pg umah sepung
sy n asmah masih lg membeli-belah di rossman
kami nak cari sunblock..
sbb dah nak summer la katekan..
kak nat kate kalau tak pakai sunblock bile kuar umah
nnt tue muke kerepot
oleh sbb tak dpt bayangkan cammane la muke kami kerepot nnt
maka kamipun sgera la mencari sunblock
kami memilih-milih sunblock sehingga terleka masa..
sy pun tak phm kenape la susah sgt sy nak decide..sunblock je pun
dlm 17.40 kami pun bergegas2 la nak tgu s-bahn (blum naik lagi ni ,mind u)
dlm 5 mint tuggu bru la sbahn smpi..
sbahn ni dah la lembap..
smpi je stesen Ebertstrasse sbahn ni stop pulak
dan tak nak gerak2..
sbb jalan kat depan kene block
alaaaaaa lg satu stesen je nak smpi dpn HBf ( main train stations)
SY BENCI KARLSRUHE DAN SBAHN2 NYE!!
Selalu cam ni tauuuu!!!
BENCI ! BENCI! BENCI!
lagi 10 min sy nak amek train kat HBF..
tapi Sbahn sy tak gerak2 lg..
sy geram!!
sy ckp kat asmah:
"ape kate kite salam2 dulu dlm train ni, sbb nye nanti bile train ni dah smpi depan HBF aku nak lari pegi Gleis (platform)"
mase tu dalam imaginasi sy, sejurus turun je train nant depan HBF sy akan berlari kilat seperti peluru berpandu tanpa pedulikan asmah lg (sebab kan dah salam)..
langgar je sumer org..
nasebla!
BENCI KARLSRUHE!
"eh takpe2 nnt aku teman ko smpi Gleis" kate asmah ..baikkan kwn saye nih!!
dlm hati sy terpk, mampu ke asmah catch up ngan sy nnt..
nak lari laju gile nii lepas ni..
tapi takpela asmah yg insist nak ikut..
memndangkan sepert agak mustahil utk sbahn ni bergerak maju ke depan
maka pemandu sbahn pun membuka pintu bahn spy sumer penumpang silelah buleh kuar
sy pun pandang asmah n ckp:
"kite kuar je la kat sini..pastu lari laju2 pegi HBF..lagi pun satu stesen je lagi nak smpi"
asmah pun stuju..
kami pun kuar...
lepas dua tiga langkah tetibe sy rase cam tak jadi pule, memamdangkan cam jauh la jugak dan rase tak mampu pule nak lari..
"eh asmah kite naik smule lah sbahn, cam jauh la pulak"
asmah yg spt terpinge2 ikut je..dlm keadaan spt ini lebih baik mengikut mungkin..
kami pun naik semule s bahn..
dlm bahn kami tak duduk dah..
sebaliknye berdiri depan pintu..
konon2nye kaki bersedia ala2 nak pecut lumbe lari nnt..
Tibe2..
"eh asmah..kite kuar balik lah..kite lari pg HBF sekuat hati.. mesti smpat catch train aku"
asmah mungkin terpinga2 lg tapi menurut jua ..
kami pun kuar dr sbahn dan
memecut merentas jalan raye lari lintang pukang menuju bahnhof
dgn beg tgn sy yg besar dan gemok..
sy kelihatan spert makcik jual karpet yg takut kene saman dgn majlis bandaraye
smbil berlari2 sy agak risau kan asmah kerana takut die tak dapat catch up nagn sy..
Kesiannye Asmah nnt...
tp sbnrnye tak perlu pon...
asmah lari lajuu gileee okeh!!!!!
sy pulak terkial2 dan tercungap2 cari oksigen!!
rase cam nak pengsaaaaaaaaannnn je kat tgh2 jln raye nihh..
takpe zafira!
"u can do it!!"
lagi sikit jee..
"yes we can!"
kate2 smgt dlm hati..
lagi berape meter depan hbf
sy rase seperti "oh no we cannot! its ok.. i cannot lari anymore.. if terlepas train ni..balik je la esok."
tapi asmah masih lg smgt dan terus memecut..
padehal bukan die yg kene balik umah..
sy pule dah terhegeh2
tp sy percepat kan la jugak langkah kaki..
dlm hati dh giv up..
"life do not have to end if u failed once"
kate2 hikmah begini mmg bergune dlm keadan camni
at last..
dgn berkat useha asmah,
dan juge sy ;)
kami sempat kejar train..
smpi je dlm train rase cam nak tombang...
so cepat2 cari tmpt duduk..
dah la takde air..
rase cam nak pitam..
kalu tido ni takut pulak tak sedar2
dan pade saat tu jugelah..
sy sedar sy perlu bersenam!!
bukan main2 je bersenam
betul2 bersenam..
sy akan mulekan dgn jogging pade waktu pg..
atau mungkin pd waktu petang kerana waktu pg situasinye terlalu susah utk bangun
oleh itu sy dgn rasminye bertekad mau selalu bersenam mulai ari ni..!!
(rahiza mesti tak larat dgn perkataan bertekad ni lg dr mulut sy)
No comments:
Post a Comment